Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί κάτι βλέπουν, το...
Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις. Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –...
Βουβές ρυτίδες στο μέτωπό μας τα σύνορα της ιστορίας, ρίχνουν κλεμμένες ματιές σε στίχους του Ομήρου. Ψευδαισθήσεις γεμάτες ενοχές λυτρώνουν...
Σπασμένη μοιάζει η ραχοκοκαλιά των ονείρων μου καθώς τ’ αστέρια παλεύουν να στολίσουν με αισιοδοξία το κέντημα του αύριο. Θυμάμαι...
Έτσι μπαίνει πάντα ο Σεπτέμβρης, ξαφνικά. Ασύστολα εισβάλλει στα λευκά μας πουκάμισα. Αναποδογυρίζει κάποτε και τα μπλε τραπεζάκια των διακοπών...