Στα σύνορα

Χώματα χωρισμένα με νοερά χρώματα
Θρήνοι με διαφορετικές λέξεις

Ανυπακοή

 Δεν ήθελα να δω
όσα ήταν μπροστά μου.
Δεν ήθελα ν` ακούσω
όσα η καρδιά μου φώναζε.
Έκλεινα τα μάτια
κι υπάκουγα μόνο στην επιθυμία του κορμιού
που με βύθιζε όλο και πιο πολύ στη μαύρη θάλασσα σου.

anypakoi gantzoudis charis
Μέχρι που η ψυχή
δεν άντεξε το τόσο σκοτάδι,
τα παγωμένα σου νερά
και βγήκε στην επιφάνεια να πάρει ανάσα.
Έφυγες•
σου ήταν αδύνατον να της συγχωρέσεις αυτή την ανυπακοή.

Χάρης Γαντζούδης, 2015

Λίγη ζωή ακόμα

Κάποτε ο θάνατος διάλεξε τέσσερις ανθρώπους

Σανίδα σωτηρίας

Κι ο κόσμος ψάχνει κάτι βαθύ
Σαν την τζαζ  του ’60 που είχαν οι μαύροι

Αυτοί οι ποιητές

Οι εξόριστοι ποιητές που παίρνουν μαζί τους τα ποιήματά τους
αυτοί είναι

Ναυάγια στον Υπόκοσμο

Βουλιάζουμε.
Βαλτώνει η ευτυχία και μαζί της κάθε τι όμορφο.

Χωρίς ασπίδα

Γέλασε φανερά με ειρωνία και αηδία.

Ίχνη του Πολέμου

Χρώματα και μελωδίες στο βάθος της ψυχής μου

Είστε πολύ ... ωραίοι

Φοβούνται και ξορκίζουνε τη Χρυσή Αυγή
μα οι ίδιοι την ποτίζουνε οι πολιτικοί