Στα σύνορα

Χώματα χωρισμένα με νοερά χρώματα
Θρήνοι με διαφορετικές λέξεις

Λίγη ζωή ακόμα

Κάποτε ο θάνατος διάλεξε τέσσερις ανθρώπους

Ανυπακοή

 Δεν ήθελα να δω
όσα ήταν μπροστά μου.
Δεν ήθελα ν` ακούσω
όσα η καρδιά μου φώναζε.
Έκλεινα τα μάτια
κι υπάκουγα μόνο στην επιθυμία του κορμιού
που με βύθιζε όλο και πιο πολύ στη μαύρη θάλασσα σου.

anypakoi gantzoudis charis
Μέχρι που η ψυχή
δεν άντεξε το τόσο σκοτάδι,
τα παγωμένα σου νερά
και βγήκε στην επιφάνεια να πάρει ανάσα.
Έφυγες•
σου ήταν αδύνατον να της συγχωρέσεις αυτή την ανυπακοή.

Χάρης Γαντζούδης, 2015

Σανίδα σωτηρίας

Κι ο κόσμος ψάχνει κάτι βαθύ
Σαν την τζαζ  του ’60 που είχαν οι μαύροι